|
In 1900 werd de zijlijn Riel-Goirle van ‘Het Bels Lijntje’ (Spoorlijn 29) aangelegd. De textielfabrieken in Goirle hadden een zogenaamde industrieaansluiting nodig. De lijn werd in WO II op bevel van de Duitsers alweer opgebroken. Het goederenstation stond in de huidige Fabrieksstraat, tegenover de toenmalige gasfabriek en werft. Op die plek werd in 1959/60 de bouw van het Gemeentelijk Zwembad van Goirle voltooid. Het ´Ouwe Zwembad´ tussen de Tramdijk en de waterzuivering, nog door Eduard van Puijenbroek aangelegd, was op rond die tijd. Het nieuwe zwembad aan de Fabrieksstraat was in de zestiger jaren ´state of the art´. Met een enorme speelweide en drie baden. Achter het duikbad - dat had een ´hoge´ en een ´lage´ - lag nog een kleine meent, waar voornamelijk de opgeschoten jeugd vertoefde. Alle medewerkers, van de kassa tot de badmeester toe, waren gemeenteambtenaar. Dat kostte de gemeenschap geld, maar dan had iedereen ook wat. ´Naar het zwembad gaan´ werd een nieuw fenomeen in het Goirle van die dagen. Vooral omdat het schoolzwemmen enorm werd gepropageerd en gesubsidieerd. ALLE kinderen moesten zo jong mogelijk leren zwemmen. ‘Nederland Waterland’ was de leuze. ‘Back to basics’ was toen: we willen GEEN verdrinkingsgevallen. En zeker geen verdronken kinderen. Daar was een hele hoop maatschappelijk streven op gericht. Ik vond het schoolzwemmen als enig onderdeel van mijn ‘zwemcarričre’ niet leuk. Voornamelijk omdat het water in het voorseizoen ijskoud was. En de badmeester flink chagrijnig (ambtenaar, hč). Moeders of vaders waren er ook niet bij, hoogstens de frater. En Eugenius kwam inderdaad in elk kleedhokje even kijken of ’je toch je zwembroek wel goed aanhad’. Maar toen we eenmaal de slag te pakken hadden openden de lange zomers van onze jeugd zich. Eindeloze dagen – en nachten! – heeft mijn generatie daar in de Fabrieksstraat doorgebracht. Vijfentwintig jaar geleden was mijn zoon aan de beurt. Schoolzwemmen bestond al niet meer. We gingen naar het ‘babyzwemmen’ in ‘De Drieburcht’. Een paar jaar later op zwemles in het zwembad aan de Ringbaan Oost. En even daarna ‘zwom hij af’ in het zwembad aan de Ringbaan West. Als puber ging ‘ie veel naar het zwembad aan de Zouavenlaan. Juist. Al die zwembaden zijn weg! En de nieuwe Drieburcht is pas in 2014 klaar. “Geen enkel probleem,” zegt de gemeente Tilburg, “Stappegoor kan alles aan”. Daar kwamen we dus vorig jaar achter toen dochterlief van vijf aan de beurt was voor zwemles. Veertien maanden wachttijd! Tot de moeder van een vriendinnetje uit haar klas ons attendeerde op Goirle. Veel kortere wachttijd. Wat? Na drie weken worden we al gebeld dat onze dochter kan beginnen. En hoe! Zeker, LACO, de exploitant van ‘Waterspoor’, zit voor de knikkers in het spel (diezelfde knikkers waar de gemeente Goirle mee kopje onder ging. Maar ze maken er wel een leuk spel van. Met een groot krokodillenbord voor de vorderingen, k(l)eurige zwemtas, handdoek, gekleurde polsbandjes en shampooflessen. Met heel enthousiaste, professionele medewerkers en drie badmeesters op een groep. Ouders kunnen - koffiedrinkend! - door de raam meekijken naar de lessen in het binnenbad. Wat een contrast met de geluiden over ‘Waterspoor’ die in het dorp klinken. Over te nauwe openingstijden en erfenissen uit het verleden. Ga van de zomer maar eens naar het buitenbad van Stappegoor. Als u van haringen in een tonnetje houdt. Wij gaan deze zomer letterlijk ‘Terug Naar Goirle’. De sfeer daar in de Fabrieksstraat proeven. Met een lekker zonnetje. Een baantje trekken. Een drankje… Reageer |
|
|