 door Ralph Onstein
Geloof is iets aannemen op gezag van een ander, en is daarmee vijand van vertrouwen in het leven. Geloof is een theorie over de waarheid, maar kan nooit je honger stillen, net zoals een kookboek dat ook niet kan.  De waarheid kan ook niet intellectueel ontdekt worden, want het is geen theorie, maar een ervaring, de ervaring van de solide grondlaag van je bestaan, waar je vast op kunt bouwen. Vermijd daarom religieuze stelsels. Pas wanneer je zelf de waarheid ontdekt/ervaren hebt, kun je zeggen: wat in de Bijbel, de Veda's etc. staat, is waar. Niet eerder. Voordien zijn deze religieuze stelsels nutteloos, een onvrij makende last die je beter kwijt dan rijk bent. Waarheid is van begin af aan altijd aanwezig, nooit verborgen. Alleen omdat wij afwezig zijn zien wij haar niet. Hetzelfde geldt voor God: God is niet afwezig, maar degene die Hem niet ziet is blind. "God is hiernu. God is al wat is. God is alleen maar een naam voor de totaliteit, het geheel." Maar diep van binnen is de mens meestal bang voor de werkelijkheid (dit zou de dood van zijn zorgvuldig gekoesterde ego betekenen), en houdt hij liever de oogkleppen van religieuze en maatschappelijke conditioneringen op. Vandaar dat de massa bang is voor profeten, omdat die juist beroep doen op het direct ervaren in plaats van het aanhangen van gevestigde antwoorden. Ze voelen dat deze mens echt is, en zij niet. En dat is niet te verdragen. Ze lossen dit op door of de profeet te doden/verdrijven, of door hem te aanbidden, waarmee hij op een voetstuk geplaatst wordt dat voor de ‘gewone mens’ onhaalbaar is, en aldus de gelovige ontslaat van de verplichting naar diezelfde staat te streven. Resumé uit de Bhagwan: "Zoeken naar de Stier - De Tien Stieren van Zen.", uitg. Ankh-Hermes, Deventer, 1979 Reageer |
|
|